Blinddammen Verslag

Een partij van 24 uur Verslag: Gert Jan Hoeve. Foto's: Pascal Stil Vrijdagmiddag 17 december begon Ton Sijbrands aan zijn wereldrecordpoging blindsimultaandammen. De zeventienjarige Gert Jan Hoeve was de jongste van de 24 tegenstanders. Hij speelde remise! Speciaal voor DamZ! schreef hij onderstaand verslag. Vrijdagmiddag was ik om half drie in Lutten. Ik had de hele dag vrij gekregen van school om een beetje uitgerust te beginnen aan de blindsimultaan. (Waar zo’n blindsimultaan al niet goed voor is.) Ongeveer een uur later kwam ook Sijbrands binnen, met veel fotografen om hem heen. Nadat een paar mensen een toespraak hadden gehouden om de spanning wat op te voeren, deed de burgemeester van Hardenberg de eerste zet. Toen vertrokken we naar de speelzaal, waar Sijbrands de borden langsliep om iedereen een hand te geven. Daarna vertrok hij naar een kamertje boven, want hij mag zelf niets zien van de wedstrijd. Alle vierentwintig partijen moeten tegelijk uit het hoofd worden onthouden. Hij gaf via de microfoon de zetten door aan de arbiters. Die hadden oordopjes in die verbonden waren met de microfoon. Een rondje later moest ik een zet doen, die gaf de arbiter met een microfoon door aan Sijbrands, die dacht even na, en ‘speelde’ zijn tweede zet. Na ongeveer tien rondes begon hij wat langer na te denken, dus had ik zelf heel veel tijd over. Dan liep ik een rondje langs de borden, kijken hoe de anderen ervoor staan. Ook kon je in de zaal ernaast wat eten, en praten met de andere deelnemers; niet over de partij natuurlijk. Zo werd het avond, en nacht, en weer ochtend. Omdat in het begin van de ochtend nog geen dertig zetten waren gedaan, kreeg een aantal mensen het gevoel dat het een lange dag zou worden. Gelukkig ging het zaterdagmiddag om een uur of drie opeens een stuk sneller. Daardoor verloren een paar mensen snel, waardoor de rondjes korter werden, en dus weer sneller, enzovoort. Ik kreeg onderhand ook wel last van vermoeidheid. Soms keek ik op uit mijn stand en kreeg langzaam een idee waar ik was. Nadenken ging niet zo goed meer. Gelukkig nog wel goed genoeg om de remise te vinden: om half vijf zag Sijbrands geen kansen meer om te winnen, en bood hij remise aan. Dat nam ik uiteraard aan. Toen ik de hoofdzaal binnenkwam, moest ik meteen een hoop handen schudden, want ze wisten daar de uitslag al. Een half uur later was ook de laatste partij afgelopen. Sijbrands had het record makkelijk gehaald. Hij mocht 14 remises, maar speelde er maar 4 remise, de rest heeft hij gewonnen. Nu moet je niet denken dat hij erg moe was. Hij ging uitgebreid zijn partijen naspelen, en laten zien waar hij allemaal nog op had gehoopt. Mijn hoofd voelde na een nacht overslaan helaas anders aan, zodat ik snel thuis wat rust heb ingehaald.